به نظر می‌رسد دانستن اصول فیزیک حاکم بر ماهیت عملکرد چسب‌های نواری نمی‌تواند به منزله در دست داشتن کلید ورود به دنیای ساخت و تولید آن باشد؛ اما برخلاف آنچه دانشمندان دریافته‌اند، می‌توان با یافتن پاسخ این سوال برای بسیاری از دغدغه‌هایی که در این زمینه ذهن افراد را به خود مشغول کرده، به پاسخ‌های قابل قبولی دست یافت.
اگر سطح یک تکه چسب نواری را به کمک یک میکروسکوپ قوی و پیشرفته مورد بررسی قرار دهید، متوجه می‌شوید که سطح آن برخلاف ظاهر صافش، کاملاً مسطح نیست. در سطح چسب نواری، نقاط فرورفته و برجستگی‌هایی وجود دارد که با چشم غیرمسلح قابل رؤیت نیستند.
زمانی که سطح چسب نواری در تماس با سطح دیگری قرار گرفته و تحت فشار می‌آید، حباب‌های هوا در فاصله میان این دو سطح و در داخل فرورفتگی‌های سطح چسب به دام می‌افتند. این حباب‌های هوا مانند میلیون‌ها واحد مکنده کوچک عمل می‌کنند و به همین دلیل است که چسب به سطح مورد نظر محکم چسبیده و به‌سختی از آن جدا می‌شود. برای اینکه بتوانید چسب را از سطحی که به آن چسبیده جدا کنید، در واقع باید این حباب‌های هوای محبوس را آزاد نمایید.
برای این کار باید چسب را به‌آرامی از روی سطح بلند کنید؛ زیرا وقتی چسب نواری روی سطحی می‌چسبد، حباب‌های هوا به گونه‌ای مهروموم می‌شوند که حتی یک مولکول هوا هم نمی‌تواند به داخل هیچ‌کدام از آن‌ها راه یابد. با چسبیدن نوار چسب روی سطح مورد نظر، فشار هوای داخل هر یک از حباب‌ها و ابعاد آن‌ها کاهش می‌یابد؛ به این معنی که فشار هوای محیط بر فشار هوای داخل حباب‌های هوا غلبه کرده و موجب هرچه بهتر چسبیده شدن آن می‌شود. با این حال، اگر نیروی کافی اعمال کنید، می‌توانید به‌راحتی چسب را از هر سطحی جدا کنید.
وقتی برش یا منفذ کوچکی در سطح چسب ایجاد می‌شود، هوا به سطح زیر چسب نفوذ کرده و در نتیجه چسب به‌راحتی جدا می‌شود.
ماده چسبنده موجود در چسب‌های نواری با ماده چسبنده موجود در چسب‌های مایع متفاوت است. بر خلاف چسب‌های مایع که ماده چسبنده آن‌ها پس از خشک شدن موجب اتصال دو سطح یا قطعه مختلف می‌شود، چسب‌های نواری به محض این که قطعه‌ای از آن را جدا می‌کنید، آماده چسباندن سطوح هستند. البته نوع ماده چسبنده‌ای که در تهیه چسب‌های نواری به کار می‌رود، با توجه به نوع کاربرد آن متفاوت خواهد بود.
